تبلیغات 
ارسال شده در: اشعار عاشورایی ، فلسفه ی عاشورا ، متفرقه ،
تا تر و خشک وجودش بخدا . پیونددسر به نی جایی و تن خفته بخون . جای دگر
دیدگاه ها : با وفایان این وبگاه...
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
ارسال شده در: فلسفه ی عاشورا ، اشعار عاشورایی ، متفرقه ،
دامن علقمه و باغ گل یاس یكیست
قمر هاشمیان بین همه ناس یكیست
سیر كردم عدد ابجد و دیدم به حساب
نام زیبای اباصالح و عباس یكیست
دیدگاه ها : با وفایان این وبگاه...
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
ارسال شده در: متفرقه ، اشعار عاشورایی ، فلسفه ی عاشورا ،
تو در كدام صفی؟
به واپسین بدرود،
چه بیقرار و چه بیتاب،
گفتمت كه:
- كجا؟!
جواب دادی:
- خواهر! چه جای این سخن است؟!
من و تو، هر دو به یك سنگریم و در یك راه!
تو دخت فاطمهای! باز همتی! زینب!
كه خصم سخت دلیر است و بی¬امان با ما!
چون من فتادم، برخیز و بی¬امان برخیز!
مباد آنكه ز پیكار خصم خسته شوی!
???
به ناله گفتمت:
- آخر چسان؟!
چگونه؟!
كجا؟!
شرار صاعقه بر خرمنم، چنان بی¬رحم
كه ذره ذرهی من، آتش است و خاكستر!
كجا توانم من؟!
نه! نه!
نمیتوانم من!
???
تو دست بر دل خواهر نهادی و گفتی:
صبور باش! كه این راه، بس گران راهی است!
عنان مگیر!
مزن دم كه:
وقت میگذرد!
مرا به صبر جمیل خدا سپردی و ...
رفتی...
???
چو رفتی از بر من،
من ز پای افتادم!
ولی تپید دلم:
«هان! مباد خسته شوی!
تو با امام به یك سنگری و در یك راه!»
همه كشاكش دل بود و خستگی... ناگه!
خبر رسید، بیایید:
ذوالجناح آمد!!
چه گویمت كه:
چه شد! من دگر نمیدانم!
???
چو ذوالجناح تو برگشت،
من بلند شدم، كه:
كار باید كرد!
???
در آن زمانهی بیرحم و بیپناهیها
هراس غارت و آتش گرفته راه نفس!
چنان نهیب زدم من كه آسمان لرزید:
- كجاست سجادم؟!
هلا گروه یتیمان و جمع بیوهزنان!
چه جای بیم و هراس است؟!
هان خدا با ماست!
از این سیاهی و جهل و ستم، چرا ترسیم؟
هنوز شعلهای از خیمهی حسین برجاست!
???
من ایستاده، كه اینجا، نه جای تسلیم است!
مگر نه در رگ ما، خون مصطفی جاری است؟!
مگر معلم صبرم علی و زهرا نیست؟!
من ایستاده كه اینجا، نه جای تسلیم است!
???
همیشه هر دل پاكی كه میتپد، با ماست!
چه جای ترس كه ما بر حقیم و حق با ماست!
خدا و آیت قرآن،
ورق،
ورق، با ماست!
???
چه جای گریه؟! نمیگریم و شكیبایم!
فرات، اگر همه اشگ است،
اشگ زینب نیست!
.........
.........
من و رباب صبوریم!
و آب،
میگرید!
???
تو را به دشت و بیابان سپردم و رفتم...!
كجا؟!
به كوفه!
به شام!
چگونه رفتم و باز آمدم؟!
نمی¬گویم!
تو خود حدیث مفصل بخوان!
از این مجمل!
گذشت،
آنچه
گذشت...!
???
به بزم وحشت ابن زیاد!
و بزم یزید!
نه خسته از زنجیر!
نه بیمی از تحقیر!
من ایستاده كه اینجا، نه جای تسلیم است!
نهیب من، همه بگسست تار و پود حریف!
فتاد تیشه ز دستی كه:
زد به ریشهی ما!
ز ایستادن من، رنگ باخت زنجیرم!
فتاد روبهك از پا، چو دید من شیرم!
سپر فكند به پیش زبان شمشیرم!
عصا به دست شده دشمنت ز هیبت من!
گرفت از لب تو،
انتقام، جرأت من!
ز دست میشدم از درد و تو،
دلم دادی:
«صبور باش! بگو! جان من! فدای لبت!
بگو! ای منادی توحید!
بگو! ای صدای آزادی!»
???
مباد آنكه نشینم ز پای، تا هستم
چه جای ذلت و تسلیم؟!
هنوز بر سر پیمانم و نمیگیریم!
فرات اگر همه اشگ است،
اشگ زینب نیست!
من و رباب صبوریم و
آب میگرید.
اگرچه ناله و شیون به آسمان رفته
صدای نالهی من نیست!
من نمینالم!
صدای خون شهید است و قبر میگرید!
نوای سنگ صبور است و صبر میگرید!
???
جدال كفر و ستیز ستمگران، با خلق
همیشه بوده و
هست و
همیشه خواهد بود!
مباد آنكه:
به عذری ز كار وامانیم!
مباد آنكه:
عزاداری شهیدان را، جهاد پنداریم!
چه جای گریه؟!
كه جای قیام با شمشیر!
چه جای ناله؟!
كه جای نهیب و نعرهی شیر!
???
تو را به دشت و بیابان سپردم و رفتم:
نه دفن نعش عزیزان و
نه عزاداری!
به خویش گفتم:
- آری! جهاد باید كرد!
جهاد!
جهاد با زر و تزویر و زور!
جهاد با همه دد سیرتان ضدّ بشر!
???
جهاد با زر و زور نهفته در تزویر!
نبرد شرك و نفاق نهفته در توحید!
نبرد با همه طاغوتیان پر نیرنگ!
به نیزهشان، قرآن!
شعارشان، تكبیر!
نبرد با فرعون!
در ردای پیغمبر!
به سنگر محراب!
به مسند منبر!
در این مبارزهی بیامان و جاویدان،
هر آن كجا كه تو هستی،
زمین كرب و بلاست!
همه زمانهی تاریخ، روز عاشوراست!
هلا مسلمانان! به هوش باید بود!
كه در همیشهی تاریخ زندگانیمان،
همیشه جبههی تزویر و زور و زر برپاست!
همیشه آل علی در نبرد با اینهاست!
همیشه و همه جا كربلا و عاشوراست!
به یاد دار كه گفتم: حسین!
حسین من!
حسین تو!
حسین ما تنهاست!
تو خویش را دریاب!
در این نبرد، نبرد یزیدیان و حسین!
از این دو صف: صف سفیانیان و آل علی (ع)
تو در كدام صفی؟!
جایگاه تو، به كجاست؟!
در این مبارزهی بیامان و جاویدان
من ایستاده و توحیدیان، صف اندر صف!
چه جای ترس كه ما بر حقیم و حق با ماست!
خدا و آیت قرآن،
ورق،
ورق
با ماست!
نویسنده و منبع :سید یحیی یثربی
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: شعر دل..--> ،
دنبالک ها: نهاد نقد و نظر... ،
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
ارسال شده در: فلسفه ی عاشورا ،
ابعاد و فلسفهی قیام عاشورا
تكلیف اجتماعی در آیین اسلام، ویژهی مردان نیست، بلكه زنان متعهد و مسلمان نیز در برابر جریان حق و باطل و مسأله ولایت و رهبری، وظیفه دارتد و باید از رهبری حق، دفاع و پیروی كنند و از حكومت و فسادهای مسؤولان نالایق انتقاد نمایند و در صحنههای گوناگون اجتماعی حضوری مؤثر داشته باشند.
در تداوم مسیری كه حضرت زهرا (س) در حمایت از امام معصوم(ع) و افشاگری علیه رویههای ناسالم زمامداران داشت، زنان ـ به خصوص حضرت زینب(س) ـ نیز در نهضت كربلا دوشادوش امام حسین(ع) مشاركت داشتند.
هر قیام و نهضتی عمدتاً از دو بخش خون و پیام تشكیل میگردد. مقصود از بخش خون، مبارزات خونین و قیام مسلحانه میباشد كه مستلزم كشتن و كشته شدن و جانبازی در راه آرمان مقدس است و مقصود از بخش پیام نیز، رساندن و ابلاغ پیام انقلاب و بیان آرمانها و اهداف آن است.
با بررسی قیام مقدس امام حسین(ع) این دو بخش كاملاً در آن به چشم میخورد؛ زیرا انقلاب امام حسین(ع) تا عصر عاشورا مظهر بخش اول، یعنی بخش خون و شهادت، بود و رهبری و پرچمداری نیز بر عهدهی خود ایشان قرار داشت، و پس از آن، بخش دوم به پرچمداری امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) آغازید با سخنان آتشین خود، كه پیام انقلاب و شهادت سرخ آن حضرت و یارانش را به آگاهی افكار عمومی رسانیدند و طبل رسوایی حكومت پلید اموی را به صدا درآوردند.
با توجه به تبلیغات بسیار گسترده و دامنهداری كه حكومت اموی از زمان معاویه ضد اهلبیت(ع) ـ به ویژه در منطقهی شام ـ به راه انداخته بود، بیشك اگر بازماندگان امام حسین(ع)، یعنی زن و بچههای ایشان، به افشاگری و بیدارسازی نمیپرداختند، دشمنان اسلام و مزدوران قدرتهای وقت، نهضت بزرگ و جاویدان آن حضرت را در طول تاریخ كم ارزش و چهرهی آن را وارونه نشان میدادند؛ هم چنان كه برخی در تهمتی دربارهی امام حسن(ع) گفتند: «بر اثر ذاتالریه و سل از دنیا رفت»؛ اما تبلیغات گستردهی بازماندگان حضرت سیدالشهدا(ع) در دوران اسارت كه كینه توزی سفیهانهی یزید چنین فرصتی را برای آنان پیش آورده بود، اجازه چنین تحریف و جنایتی را به دشمنان نداد. ضرورت حضور و نقش بازماندگان عاشورا، با بررسی و مطالعه در حكومت امویان بر شام، بیش از پیش روشن میشود.
دوران سلطهی معاویه در شام
شام از آن روز كه به تصرف مسلمانان درآمد، تحت سیطرهی فرمانروایانی چون خالد پسر ولید و معاویه پسر ابوسفیان قرار گرفت. مردم این سرزمین نه سخن پیامبر(ص) را دریافته بودند و نه روش اصحاب او را میدانستند و نه اسلام را ـ دستكم آنگونه كه در مدینه رواج داشت ـ میشناختند؛ البته یكصد و سیزده تن از صحابهی پیامبر اكرم(ص) یا در فتح این سرزمین شركت داشته، یا به تدریج در آنجا سكونت گزیده بودند، ولی بررسی زندگینامه این افراد نیز روشن میكند كه جز چند تن، باقی آنها برای مدت كمی محضر پیامبر گرامی اسلام(ص) را درك كرده، و جز یك یا چند حدیث، روایت نكردهاند؛ گذشته از آن، بیشتر این افراد در طول خلافت عمر و عثمان تا آغاز حكومت معاویه، وفات كردند و در زمان قیام امام حسین(ع) تنها یازده تن از آنها زنده و در شام به سر میبردند؛ مردمانی در سنین هفتاد تا هشتاد سال كه گوشهنشینی را بر آمیختن با توده ترجیح داده، در عامه مردم نیز نفوذی نداشتند و در نتیجه نسل جوان آن روز، از اسلام حقیقی چیزی نمیدانستند و شاید در نظر آنان، اسلام هم حكومتی بود مانند حكومت كسانی كه پیش از ورود اسلام بر آن سرزمین فرمان میراندند، و تجمّل دربار معاویه، حیف و میل اموال عمومی، ساختن كاخهای بزرگ و تبعید و زندانی كردن و كشتن مخالفان برای آنان امری طبیعی بود؛ زیرا چنین نظامی نیم قرن پیش از آن سابقه داشت، و به یقین كسانی بودند كه میپنداشتند آنچه در مدینهی عصر پیامبر گذشته نیز این چنین بوده است.[1] معاویه حدود 42 سال در شام حكومت كرد و در این مدت نسبتاً طولانی، مردم شام را به گونهای پرورش داد كه فاقد بصیرت و آگاهی دینی باشند و در برابر اراده و خواست معاویه بیچون و چرا تسلیم شوند.[2] معاویه در طی این مدت، نه تنها از نظر نظامی و سیاسی مردم شام را تحت سلطهی خود قرار داد كه از نظر فكری و مذهبی نیز مردم آن منطقه را كور و كر و گمراه بار آورد تا آنچه او به اسم تعلیمات اسلام به آنان عرضه میكند، بیهیچ اعتراضی بپذیرند.
حكومت پلید بنیامیه با تبلیغات زهرآگین و كینه توزانهاش، خاندان پاك پیامبر را در نظر مردم شام منفور جلوه داد و در مقابل، بنیامیه را خویشان رسول خدا و نزدیكترین افراد به او معرفی كرده بود، به طوری كه پس از پیروزی قیام عباسیان و استقرار حكومت ابوالعباس سفّاح، ده تن از امرای شام نزد وی رفتند و همه سوگند خوردند كه ما تا زمان قتل مروان ـ آخرین خلیفه اموی ـ نمیدانستیم كه رسول خدا(ص) جز بنیامیه خویشاوندی داشته باشد كه از او ارث ببرند، تا آن كه شما امیر شدید.[3]
بنابراین، جای شگفتی نیست اگر در مقاتل میخوانیم، به هنگام آمدن اسیران كربلا به دمشق، مردی در برابر امام زینالعابدین(ع) ایستاد و گفت: سپاس خدایی را كه شما را كشت و نابود ساخت و مردمان را از شرّتان آسوده كرد! حضرت كمی صبر كرد تا شامی هر چه در دل داشت بیرون ریخت؛ سپس با تلاوت آیاتی مانند:
انما یرید الله لیذهب عنكم الرجس اهلالبیت و یطهركم تطهیرا.[4]
فرمود: این آیات در حق ما نازل شده است. پس از آن بود كه مرد فهمید آنچه دربارهی این اسیران شنیده، درست نیست، آنان خارجی نیستند، بلكه فرزندان پیامبر هستند؛ بنابراین از آنچه گفته بود پشیمان شد و توبه كرد.[5]
1]. قیام امام حسین(ع)، دكتر سید جعفر شهیدی، ص 185، تهران دفتر نشر فرهنگ اسلامی، سال 1359 ش.
[2]. بررسی تاریخ عاشورا، دكتر محمد ابراهیم آیتی، ص 47، چاپ دوم، تهران كتابخانه صدوق، سال 1347 ش.
[3]. شرح نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج 7، ص 159، مصر، داراحیاء الكتب العربیه، 1961 م.
[4]. احزاب، 33، ترجمه: «بیشك خداوند میخواهد هرگونه پلیدی را از شما اهل بیت ببرد و شما را پاك سازد، پاك ساختنی.»
[5]. مقتل الحسین(ع)، اخطب خوارزمی، ج 2، ص 61، قم منشورات المفید، اللهوف فی قتلی الطفوف، سید بن طاووس، ص 74، قم منشورات مكتبة الداوری.
نویسنده :سید سعید حسینی
منبع: مطالعات افغانستان
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: چرا عاشورا...--> ،
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
ارسال شده در: اشعار عاشورایی ،
لبهای تشنه تو چرا جم نمی خورند
از آب چشمه های ترنم نمی خورند
بر قایق طلایی لبخندها سوار
دیگر نمی شوند و تلاطم نمی خورند
یک قطره از طراوت باران اشک ها
یا نانی از تنور تبسم نمی خورند
مثل گلوی تشنه موسی چرا کمی
از سفره های باز تکلم نمی خورند
لب باز کن به زمزمه هنگام ربناست
افطار را بدون تو مردم نمی خورند
حتی اگر گرسنه بمانند در کویر
شن می خورند بی تو و گندم نمی خورند
در زیر ضربه های سم مست اسبها
لبهای تشنه تو چرا جم نمی خورند
"مسلم فدایی"
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: لب--> ،
آخرین ویرایش: چهارشنبه 2 دی 1388 ساعت 15 و 00 دقیقه و 02 ثانیه
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
دارم قنات میکنم تو دلِ صخره های سخت
قدم قدم چشمه میشم تو این کویرِ بی درخت
دارم قنات می کنم رو این زمینِ پُر تَرک
همبوسه ی دریا بشه لبای خشکِ شاپرک
ابرا رُ مهمون میکنم تو غربتِ هوای دشت
تا تشنگی پر بکشه از لبِ لاله های دشت
تا بغضِ خاکُ بشوره بارون بی دریغِ اشک
میخوام زمین دریا بشه ، لحظه ی افتادن مشک
دارم قنات میکنم برای فصل تشنگی
تا آسمون گریه کنه برای نسل تشنگی
دارم قنات میکنم برای این کویر ترین
فقط کمی طاقت بیار لب تشنه ی بی سرزمین
میخوام به شب نشون بدم خورشید سر بریده رُ
تا چشم فردا ببینه حسرت پر کشیده رُ
سرخی این حماسه رُ از لب نیزه ها بگم
بغض هزار تا گریه رُ به چشمای خدا بگم
قلب زمینُ میدرم برای رویش گیاه
دنبال رد پای ابر تو عمق این خاک سیاه
دارم قنات می کنم تو این کویر بی درخت
شاید جوونه بزنه تو چشمای سربی درخت
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: قنات می کَنم...--> ،
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
ارسال شده در: اشعار عاشورایی ،
به روی نیزه ذکر یا حبیب است
هوا آکنده «أمّن یجیب» است
نه تنها کودکان تو، خدا هم
پس از مرگ غریب تو، غریب است
تو مثل دست خود افتاده بودی
به قدر مهربانی ساده بودی
در آن هنگامه از خود گذشتن
عجب دستی به دریا داده بودی
پریشان یال و بی زین و سوارم
غریب کوچه های انتظارم
صدای «العطش آقا» بلند است
به خیمه روی برگشتن ندارم
سر خورشید برنی آشیان زد
علم بر بام قلب عاشقان زد
غروب کربلا رنگ فلق بود
مگر خورشید را سر می توان زد
بیا و حاجت ما را روا کن
دو دستت را ستون خیمه ها کن
به دریا می روی یادت بماند
لبی با سوز دریا آشنا کن
نمی دانم چرا اکبر نیامد
چراغ خانه مادر نیامد
نمی دانم چرا بانگ عطش از
گلوی نازک اصغر نیامد؟
نمی دانی چه بی تابم عموجان!
غمت را برنمی تابم عموجان!
هلاک دیدن روی توام من
که گفته تشنه آبم عموجان؟
مدد کن عشق، دریا یار من نیست
فلک در گردش پرگار من نیست
مدد کن دیده از دنیا ببندم
عموی آب بودن کار من نیست
عموی مهربان من کجایی؟
الهی بشکند دست جدایی
بیا با تشنگی هامان بسازیم
عموجان، آب یعنی بی وفایی
علم از دست و دست از من جدا شد
و مشک آب از دندان رها شد
قیامت را به چشم خویش دیدم
دمی که قامت خورشید تا شد
.............
"کریم رجب زاده"
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: گلوی اصغر--> ،
دنبالک ها: عاشورا و ... ،
آخرین ویرایش: چهارشنبه 2 دی 1388 ساعت 15 و 05 دقیقه و 11 ثانیه
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
بخوان بلال به تکبیر ظهر عاشورا
چه بود داغ نفسگیر ظهر عاشورا
مگر به حنجره زخمی تو زنده شود
برای شهر تصاویر ظهر عاشورا
... هزار خیمه ی آتش گرفته و عطش
و خون و نیزه و شمشیر و ظهر عاشورا
لباس تیره به تن کرد در عزا خورشید
و شد شبیه شب تیره ظهر عاشورا
زبان الکن غم مویه های من هرگز
نمی رسند به تفسیر ظهر عاشورا
زنده یاد نجمه زارع
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: ظهر عاشورا--> ،
دنبالک ها: اشعار عاشورایی ،
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
چشمه خشکیدهی شعر مرا پر آب کن
بیتهای تشنه و درمانده را سیراب کن
برگ های دفترم این روزها پژمرده اند
لااقل یک برگ را مهمان شعری ناب کن
ای تو مهتابی ترین؛ یک لحظه کوتاه نیز
برکهی شعر مرا آیینهی مهتاب کن
در قنوت یک عطش، بیدار بودم تا سحر
نهر عطشان وجودم را پر از سیلاب کن
با همان لالایی شیرین که اصغر خواب رفت
کودک شش ماههی شعر مرا هم خواب کن
دستهای بر زمین افتادهات شد دستگیر
تشنگان بر زمین افتاده را سیراب کن
من که امشب بر تمام بیت هایت در زدم
با فقط یک قافیه، یک قطره ، فتح الباب کن
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: برگ--> ، برکهی شعر--> ، نهر عطشان--> ،
آخرین ویرایش: - -
نویسنده : ...::: SADAF 125 ::::....
|
چشمهایت چشمه سار سلسبیل / دستهایت بال های جبرئیل | ||||
|
بر جنیب نقش شق القمر / آه از این آوای آلان انکر | ||||
|
|
دیدگاه ها : نظرات
برچسب ها: دوبیتی--> ،
آخرین ویرایش: - -
تعداد کل صفحات : 8 1 2 3 4 5 6 7 ...
